با که گویم ...

آرایش خورشید - محمدرضا شفیعی کدکنی

bakegooyam — Wed, 04 Nov 2009 17:12:18 GMT

اگر می شد صدا را دید

چه گل هایی

چه گل هایی!

که از باغ صدای تو

به هر آواز می شد چید.

اگر می شد صدا را دید...

به یاد دوست...

bakegooyam — Thu, 29 Oct 2009 15:29:18 GMT

اینجا حرف دلی نوشته بودم. پشیمان شدم. همین قدر بگویم:

هفته پیش یکی از دوستان صمیمی و قدیمی ام را از دست دادم. یک هفته ناباوری. یک هفته سختی و بغض و حسرت... و این آخری بیشتر عذابم می داد. حسرت.

هیشه در انتظار فرصتیم. فرصت های بهتری که می آیند و خودشان را به ما عرضه می کنند تا ما کارهای برزمین مانده مان را انجام دهیم و حرف های نگفته مان را بزنیم.

و آن آشنای همیشگی را فراموش می کنیم. مرگ را که به راستی در چند قدمی ماست.

حالا حسین رفته است.رفیق دوران کودکی هایم. رفیق گرمابه و گلستان نوجوانی ام. رفیق منزوی و گوشه گیر دوران جوانی ام. رفیقی که با هم خندیدیم و گریستیم. رفیق افسرده و خسته این اواخر.

دیشب با برادرم به یادش بودیم. حرف دل هردومان بود: "ما درحقش کوتاهی کردیم."

................................

عزیز دل! فاتحه ای بخوان. دعا کن. برای دوستم٬ خودم و خودت. دعا کن هیچوقت دچار حسرت و پشیمانی نشویم. نه در این دنیا نه آن دنیا.

از کم کاری هایم عذر می خواهم. زیر سایه امام مهربانمان سرفراز باشید. عیدتان مبارک

گوئیا خواهد گشود از دولتم کاریکه دوش
من همی کردم دعا و صبح صادق می دمید

با لبی و صد هزاران خنده آمد گل بباغ
از کریمی گوئیا در گوشه ای بویی شنید

دامنی گر چاک شد در عالم رندی چه باک
جامه ای در نیکنامی نیز می باید درید

تیر عاشق کش ندانم بر دل حافظ که زد
این قدر دانم که از شعر ترش خون می کشید

پشت این دستورها - علیرضا قزوه

bakegooyam — Sun, 18 Oct 2009 20:47:11 GMT

این همه آتش خدایا شعله اش از گور کیست؟

شهوت این بی نمازان، نشئه ی انگور کیست؟

پرده دانان طریقت در صبوری سوختند

این صدای ناموافق زخمه ی تنبور کیست؟

شیخ بازیگوش ما از بس مرید خویش بود

عطسه ای فرمود و گفت این جمله ی مشهور کیست!

پنج استاد حقیقت حرف شان با ما یکی ست

راستی در پشت این دستورها دستور کیست؟

آب نوشان ادّعای خضر بودن می کنند

رنگ پیراهان اینان وصله ی ناجور کیست؟

دست این پاسور بازان هر که دل را داد باخت

دوستان چشم شما در انتظار سور کیست؟

دین و دل دادند یارانم در این شرب الیهود

شیخ ما در باده گم شد ، مست ما مستور کیست؟

این که خضرش خوانده اید، اسکندر مقدونی است

این که دریایش لقب دادید چشم شور کیست؟

این که بر آن گوش خود بستید، صور محشر است

این که شیطان می دمد دائم در آن شیپور کیست؟

آن که می زد روز و شب پیوسته لاف اختیار

این زمان ترس از که دارد؟ این زمان مجبور کیست؟

بعد طوفان جز کفی در کیسه ی امواج نیست

شاه ماهی های این دریا ببین در تور کیست!

مهرماه ۸۸

ما را تو می‌شناسی - سید علی خامنه ای

bakegooyam — Sun, 11 Oct 2009 16:17:18 GMT

می‌دانید و می‌دانیم كه رهبر انقلاب، آیت‌الله سیدعلی خامنه‌ای، علاوه بر آنكه شعردوست است و شاعردوست، شاعر نیز هست و اگرچه تا امروز بیش از چند غزل معدود از ایشان منتشر نشده است، اما همین چند نمونه نیر به حد كافی گویای تسلط حضرت ایشان بر شعر و ادب، و البته تمایل‌شان به شیوه و طرز هندی است.
شعری كه می‌خوانید، غزلی است از ایشان كه هم‌امروز در پایگاه دفتر حفظ و نشر آثار ایشان منتشر و ساعتی پیش نیز توسط رئیس سازمان بهزیستی در مراسم روز جهانی ناشنوایان قرائت شده است. شعری كه با عنوان «مناجات ناشنوایان» انتشار یافته است.
رهبر انقلاب، در درآمدی كه بر شعر نوشته‌اند متذكر شده‌اند كه این شعر تضمینی است از شعر صائب تبریزی و در پاسخ شعر یكی از شاعران معاصر با همین ردیف و قافیه./به نقل از لوح

ما خیل بندگانیم، ما را تو می‌شناسی
هر چند بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
ویرانه‌ایم و در دل گنجی ز راز داریم
با آن‌كه بی‌نشانیم، ما را تو می‌شناسی
با هركسی نگوییم راز خموشیِ خویش
بیگانه با كسانیم، ما را تو می‌شناسی
آیینه‌ایم و هرچند لب بسته‌ایم از خلق
بس رازها كه دانیم، ما را تو می‌شناسی
از قیل و قال بستند، گوش و زبان ما را
فارغ از این و آنیم، ما را تو می‌شناسی
از ظن خویش هركس از ما فسانه‌ها گفت
چون نایْ بی‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
در ما صفای طفلی نفسُرد از هیاهو
گلزارِ بی‌خزانیم، ما را تو می‌شناسی
آیینه‌سان برابر گوییم هرچه گوییم
یك‌رو و یك‌زبانیم، ما را تو می‌شناسی
خطِ نگه نویسد حال درون ما را
در چشمِ خود نهانیم، ما را تو می‌شناسی
لب‌بسته چون حكیمان، سرخوش چو كودكانیم
هم پیر و هم جوانیم، ما را تو می‌شناسی
با دُرد و صاف گیتی گه سرخوشی‌ست، گه غم
ما دُرد غم كشانیم، ما را تو می‌شناسی
از وادیِ خموشی راهی به نیكروزی‌ست
ما روزبه از آنیم، ما را تو می‌شناسی
كس راز غیر از ما نشنید بس «امینیم»
بهر كسان امانیم، ما را تو می‌شناسی

سیرچشمی - علی معلم

bakegooyam — Sat, 03 Oct 2009 14:07:21 GMT

هنوز روی تو را حسن بی نظیری هست
هنوز بر سر کویت گرفت و گیری هست

تو از کساد محبت غمین مشو صیاد
هنوز در قفست همچو من اسیری هست

ز وجه لطف تو کامی نمی رسد ما را
نشسته ایم در این اشتیاق دیری هست

معلما به بد و خوب دهر ساخته ایم
میسر ار که حصاری نشد حصیری هست

چو باغبان ز چمن بی تمتعی شادیم
که دست چیدنی ار نیست چشم سیری هست

جست و جو - سید حسن حسینی

bakegooyam — Sun, 27 Sep 2009 23:14:05 GMT

یک شب ستاره ای خرد

فریاد زد که ای ماه

تا چند خود نمایی؟

آن گاه

ماه غمگین

آهی کشید و با دست

خورشید را نشان داد!

یک شب ستاره ای خرد

از فرط خستگی مرد!

آی مرد روستا - مجید اکبر زاده

bakegooyam — Tue, 15 Sep 2009 18:51:18 GMT

این‌طرف

توی تار عنكبوت شهر
هیچ‌كس نمی‌شناسدت
هیچ رهگذر تو را سلامی آشنا نمی‌كند
ای غریبِ دربه‌در!
آی مردِ روستا
                پدر!
*
دست سبز تو
               به سمت آسمان‌خراش‌ها بلند نیست
زخم‌های كهنة دلت
جنسِ مشتری‌پسند نیست
قلب ساده‌ات
              شبیه آنچه می‌خرند نیست
پای تو به دست هیچ پاره‌آهنی به‌ بند نیست
این‌طرف نمان
این‌طرف برای تو
كار نیست
چشم‌های در خزان نشستة تو را
                                 بهار نیست
روی دست هیچ‌كس
مثل دست‌های تو
تاولی به یادگار نیست
*
مرد روستا!
            پدر!
                 زمین اگركه خشك شد
آسمان اگركه گریه‌ای به حال تو نكرد
یا اگر نبود مرهمی برای زخم خاك
باز خوش‌ به ‌حال تو
              كه خوشه‌های زردِ درد را
ـ گندمی كه نان نمی‌شود ـ
در خیال دسته‌دسته می‌كنی
این‌طرف اسیرِ تارها نمان
این‌طرف
هیچ‌كس نمی‌شناسدت
آن‌طرف ولی زمین و آب
                          آشنای توست
روی كرت‌ها
جای پای توست
رودخانه هم
هم‌صدای توست
پس به خانه‌ات
                 ـ به روستا ـ برو

گرچه خانه‌ای برای تو نمانده است.

به نقل از لوح

خواجه عبدالله انصاری

bakegooyam — Wed, 09 Sep 2009 11:19:18 GMT

الهی فرمودی که در دنیا بدان چشم که در توانگران می نگرید به درویشان و مسکینان نگرید.

الهی تو کریمی و اولی تری که در آخرت بدان چشم که در مطیعان نگری در عاصیان نگری.

نیاز - فخرالدین عراقی

bakegooyam — Sat, 05 Sep 2009 20:29:10 GMT

ای بی نیاز آمده ام بر در تو باز
بر درگه قبول تو آورده ام نیاز

امیدوار بر در لطفت فتاده ام
امید کز درت نشوم ناامید٬ باز

دل زان تست٬ بر سر کویت فکنده ام
زیرا به دل توئی٬ که تو دانیش جمله راز

گر یک نظر کنی به دل سوخته جگر
بازش رهانی از تف هجران جان گداز

از کارسازی دل خود عاجز آمدم
از لطف خویش کار دل خسته ام بساز

خوارش مکن به ذل حجاب خود ای عزیز
زیرا که از نخست بپرورده ای به ناز

چون بر در تو بار بود دوستانت را
ای دوست٬ در به روی طفیلی¹ مکن فراز²

بخشای بر عراقی مسکینت ای کریم
از لطف شد کن دل غمگینش ای رحیم

پی نوشت:

1- طفیلی: مهمان ناخوانده، منسوب به طفیل الاعراس یا طفیل العرائس یعنی طفیل بن زلال کوفی که به مهمانیها ناخوانده رفتی.

2- فراز کردن: بستن (حضور خلوت انس است و دوستان جمعند/ و ان یکاد بخوانید و در٬ فراز کنید)

کاروان سعادت - صابر همدانی

bakegooyam — Thu, 03 Sep 2009 12:18:18 GMT

یا رب گناه اهل جهان را به ما ببخش
ما را سپس به رحمت بی منتها ببخش

هرچند ما نه ایم سزاوار رحمتت
ما را بدانچه نیست سزاوار ما٬ ببخش

گفتی که مستجاب کنم گر دعا کنی
توفیق هم عطا کن و حال دعا ببخش

قصد دعا اجابت امر است٬ ورنه من
خود کیستم که بر تو بگویم خطا ببخش؟

ما را امید عفو تو مغرور کرد و بس
گر شد خطا بدین سخن بی ریا ببخش

این اولین گذشت تو نبود ز جرم ما
بخشیده ای چنانکه به ما بارها٬ ببخش

تا هچو دیگران به نوایی مگر رسیم
ما بسوز سینه هر بینوا ببخش

دلهای ما که تیره شد از زنگ معصیت
یا رب به نور معرفت خود صفا ببخش

دور ار ز کاروان سعادت فتاده ایم
ما را به رهروان طریق وفا ببخش

آلوده از نخست نبودیم کامدیم
ما را به حسن سابقه٬روز جزا ببخش