گشته در راهت غبارآلود روی زرد ما

می رسیم از گرد راه این است راه آورد ما

در هوای شمع رویت قطره های اشک گرم

دمبدم بر آه چهره می بندد ز آه سرد ما

بس که از یاران و همدردان جدا افتاده ایم

گشته است از بی کسی همدرد ما هم، درد ما

با گیاه شورپرور فرقت باران نکرد

آنچه هجران کرد با جان بلاپرورد ما

گر عیاذالله از ما بر دلت گردی بود

حسبتالله به باد نیستی ده گرد ما

گرد از جمعیت دلها برآرد بی درنگ

چون ز گرد ره شود پیدا سوار فرد ما

دوش آن وحشی شمایل محتشم را دید و گفت:

باز پیدا گشت مجنون بیابان گرد ما 

بسم رب الحسین

باز این چه شورش است که در خلق عالم است		باز این چه نوحه و چه عزا و چه ماتم است
باز این چه رستخیز عظیم است کز زمین		بی نفخ صور خاسته تا عرش اعظم است
این صبح تیره باز دمید از کجا کزو		کار جهان و خلق جهان جمله در هم است
گویا طلوع می‌کند از مغرب آفتاب		کاشوب در تمامی ذرات عالم است
گر خوانمش قیامت دنیا بعید نیست		این رستخیز عام که نامش محرم است
در بارگاه قدس که جای ملال نیست		سرهای قدسیان همه بر زانوی غم است
جن و ملک بر آدمیان نوحه می‌کنند		گویا عزای اشرف اولاد آدم است
خورشید آسمان و زمین نور مشرقین		پرورده‌ی کنار رسول خدا حسین

کشتی شکست خورده‌ی طوفان کربلا		در خاک و خون طپیده میدان کربلا
گر چشم روزگار به رو زار می‌گریست		خون می‌گذشت از سر ایوان کربلا
نگرفت دست دهر گلابی به غیر اشک		زآن گل که شد شکفته به بستان کربلا
از آب هم مضایقه کردند کوفیان		خوش داشتند حرمت مهمان کربلا
بودند دیو و دد همه سیراب و می‌مکند		خاتم ز قحط آب سلیمان کربلا
زان تشنگان هنوز به عیوق می‌رسد		فریاد العطش ز بیابان کربلا
آه از دمی که لشگر اعدا نکرد شرم		کردند رو به خیمه‌ی سلطان کربلا
آن دم فلک بر آتش غیرت سپند شد		کز خوف خصم در حرم افغان بلند شد

کاش آن زمان سرادق گردون نگون شدی		وین خرگه بلند ستون بی‌ستون شدی
کاش آن زمان درآمدی از کوه تا به کوه		سیل سیه که روی زمین قیرگون شدی
کاش آن زمان ز آه جهان سوز اهل بیت		یک شعله‌ی برق خرمن گردون دون شدی
کاش آن زمان که این حرکت کرد آسمان		سیماب‌وار گوی زمین بی‌سکون شدی

بر حربگاه چون ره آن کاروان فتاد		شور و نشور واهمه را در گمان فتاد
هم بانگ نوحه غلغله در شش جهت فکند		هم گریه بر ملایک هفت آسمان فتاد
هرجا که بود آهوئی از دشت پا کشید		هرجا که بود طایری از آشیان فتاد

یا بضعةالرسول ز ابن زیاد داد   کو خاک اهل بیت رسالت به باد داد   خاموش محتشم که دل سنگ آب شد   بنیاد صبر و خانه‌ی طاقت خراب شد خاموش محتشم که ازین حرف سوزناک   مرغ هوا و ماهی دریا کباب شد خاموش محتشم که ازین شعر خونچکان   در دیده‌ی اشگ مستمعان خون ناب شد خاموش محتشم که ازین نظم گریه‌خیز   روی زمین به اشگ جگرگون کباب شد خاموش محتشم که فلک بس که خون گریست   دریا هزار مرتبه گلگون حباب شد خاموش محتشم که بسوز تو آفتاب   از آه سرد ماتمیان ماهتاب شد خاموش محتشم که ز ذکر غم حسین   جبریل را ز روی پیامبر حجاب شد تا چرخ سفله بود خطائی چنین نکرد   بر هیچ آفریده جفائی چنین نکرد

شب یلدای غمم را سحری پیدا نیست

گریه های سحرم را اثری پیدا نیست

هست پیدا که به خون ریختنم بسته کمر

گرچه از نازکی او را کمری پیدا نیست

به که نسبت کنمت در صف خوبان کانجا

از تجلی جمالت دگری پیدا نیست

نور حق زآیینه روی تو دایم پیداست

این قدر هست که صاحب نظری پیدا نیست

پشه سيمرغ شد از تربيت عشق و هنوز

طایر بخت مرا بال و پری پیدا نیست

بس عجب باشد اگر جان برم از وادی عشق

که رهم گم شده و راهبري پيدا نيست

 شاهد بی کسی محتشم این بس که ز درد

مرده و بر سر او نوحه گری پیدا نیست

روزگاری که رخت قبله جان بود مرا

روی دل تافته از هر دو جهان بود مرا

چند روزی که به سودای تو جان می دادم

حاصل از زندگی خویش همان بود مرا

یاد باد آنکه به خلوتگه وصلت شب و روز

دل سراپرده صد راز نهان بود مرا

یاد باد آنکه چو آغاز سخن می کردی

با تو صد زمزمه در زیر زبان بود مرا

یاد باد آنکه چو می شد سرت از باده گران

دوش منت کش آن بار گران بود مرا

یاد باد آنکه به بالین تو شبهای دراز

پاسبان٬ مردم چشم نگران بود مرا

یاد باد آنکه دمی گر ز درت می رفتم

محتشم پیش سگان تو ضمان بود مرا