دروغ وعده و قتال وضع و رنگ آمیز

هزار جامه تقوا و خرقه پرهیز

که تا ز خال تو خاکم شود عبیرآمیز

بخواه جام و گلابی به خاک آدم ریز

به می ز دل ببرم هول روز رستاخیز

که جز ولای توام نیست هیچ دست آویز

که در مقام رضا باش و از قضا مگریز

تو خود حجاب خودی حافظ از میان برخیز

رها شدیم رها٬ مثل روح بی جسدی

نه با توایم و نه بی تو چه روزگار بدی

رها شدیم در آیینه های تو در تو

چه ازدحام عجیبی چه شهر بی عددی

رها شدیم در این کوچه های سر گردان

نه آستانه ی عشقی نه خانه ی خردی

مرا به حاشیه ی سرد زندگی آورد

امید رو به زوالی دلیل نا بلدی

ستاره ای شدم و در خودم درخشیدم

ولی چه سود که چشمی نمی کند رصدی

مگر به سایه نام تو رو کنم پس از این

که در پناه تو امن است یا علی مددی