| تبليغات | X |
پلك صبوری می گشايی
و چشم حماسه ها
روشن می شود
كدام سر انگشت پنهانی
زخمه به تار صوتی تو می زند
كه آهنگ خشم صبورت
عيش مغروران را
منغص مي كند
می دانيم
تو نايب آن حنجره ی مشبّكی
كه به تاراج زوبين رفت
و دلت
مهمانسرای داغ های رشيد است
ای زن !
قرآن بخوان
تا مردانگی بماند
قرآن بخوان
به نيابت كل آن سی جزء
كه با سر انگشت نيزه
ورق خورد
قرآن بخوان
و تجويد تازه را
به تاريخ بياموز
و ما را
به روايت پانزدهم
معرفی كن
قرآن بخوان
تا طبل هلهله
از های و هوی بيفتد
خيزران٬
عاجزتر از آن است
كه عصای دست
شكستهای بزك شده باشد
***
شاعران بيچاره
شاعران درمانده
شاعران مضطر
با نام تو چه كردند ؟
***
تاريخ ِ زن
آبرو می گيرد
وقتي پلك صبوری می گشايی
و نام حماسی ات
بر پيشانی دو جبهه ی نورانی می درخشد :
زينب !
علي آن شير خدا شاه عرب
الفتي داشت با اين دل شب
شب ز اسرار علي، آگاه است
دل شب محرم سرّ الله است
شب علي ديد به نزديکي ديد
گر چه او نيز به تاريکي ديد
شاه را ديد به نوشيني خواب
روي بر سينه ديوار خراب
قلعهباني که به قصر افلاک
سر دهد ناله زنداني خاک
اشكباري که چو شمع بيزار
ميفشاند زر و ميگريد زار
دردمندي که چو لب بگشايد
در و ديوار به زنهار آيد
کلماتش چو در آويزه گوش
مسجد کوفه هنوزش مدهوش
فجر تا سينه آفاق شکافت
چشم بيدار علي خفته نيافت
روزهداري که به مُهر اسحار
بشکند نان جوين افطار
ناشناسي که به تاريکي شب
ميبرد نان يتيمان عرب
تا نشد پردگي آن سرّ جلي
نشد افشا که علي بود علي
شاهبازي که به بال پر راز
ميکند در ابديت پرواز
شهسواري که به برق شمشير
در دل شب بشکافد دل شير
عشقبازي که هم آغوش خطر
خفت در خوابگه پيغمبر
آن دم صبح قيامت تأثير
حلقه در شد از او دامنگير
دست در دامن مولا زد در
که علي بگذرد از ما مگذر
شال ميبست و ندايي مبهم
که کمربند شهادت را محکم
پيشوايي که ز شوق ديدار
ميکند قاتل خود را بيدار
ماه محراب عبوديت حق
سر به محراب عبادت منشق
ميزند پس، لب او کاسه شير
ميکند چشم اشارت به اسير
چه اسيري که همان قاتل اوست
تو خدايي مگر اي دشمن دوست
در جهانی همه شور و همه شر
ها علي بشر کيف بشر
کفن از گريه غسال خجل
پيرهن از رخ وصال خجل
هر که با پاکدلان صبح و مسائی دارد
دلش از پرتو اسرار، صفائی دارد
زهد با نیت پاک است، نه با جامه ی پاک
ای بس آلوده، که پاکیزه ردائی دارد
شمع خندید بهر بزم از آن معنی سوخت
خنده بیچاره ندانست که جائی دارد
سوی بتخانه مرو ، پند برهمن مشنو
بت پرستی مکن این ملک خدائی دارد
هیزم سوخته، شمع ره و منزل نشود
باید افروخت چراغی که ضیائی دارد
گرگ، نزدیک چراگاه و شبان رفته به خواب
بره دور از رمه و عزم چرائی دارد
مور، هرگز به در قصر سلیمان نرود
تا که در لانه خود، برگ و نوائی دارد
گهر وقت، بدین خیرگی از دست مده
آخر این در گرانمایه بهائی دارد
فرخ آن شاخک نورسته که در باغ وجود
وقت رستن، هوس نشو و نمائی دارد
صرف باطل نکند عمر گرامی پروین
آنکه چون پیر خرد، راهنمائی دارد
تاج از فرق فلک برداشتن
تا ابد آن تاج بر سر داشتن
در بهشت آرزو ره یافتن
هر نفس شهدی به ساغر داشتن
روز، در انواع نعمت ها و ناز
شب، بتی چون ماه در بر داشتن
جاودان در اوج قدرت زیستن
ملک عالم را مسخر داشتن
بر تو ارزانی که ما را خوشترست
لذت یک لحظه مادر داشتن
